அறுபதாம் தோட்டத்து மரண ஊர்வலம்

கரங்களைக் கோர்த்து இரு வரிசையில்

முகத்துக்கு முகம் பார்த்தபடி

ஏழெட்டு வீடுகளையேனும் ஒழுங்காகக்

கட்டிட முடியாத நிலமொன்றில்

நெருங்கியடித்துத் தம்மை நுழைத்துக் கொண்ட

அறுபது வீடுகள்

அவற்றின் மத்தியால் செல்லும்

முச்சக்கர வண்டியொன்றேனும் பயணித்திட முடியாத

குறுகிய ஒழுங்கையின் இருமருங்கிலும்

இரண்டு வரிசைகளில் போடப்பட்டுள்ளன

ப்ளாஸ்டிக் கதிரைகள்

ஒரே விதமாகத் திறந்தே கிடக்கின்றன

எல்லா வீடுகளின் யன்னல்களும் கதவுகளும்

அமர்ந்திருக்கின்றனர் எல்லா வீட்டு முற்றங்களிலும்

வருபவர்கள் எல்லோரும்

அறுபதாம் தோட்டத்தில் வசித்த மூத்த குடியவள்

எவர்க்குப் பசியெனினும் உண்ண உணவு கொடுத்து

எல்லோரது துயரத்துக்கும் ஒன்றுபோலவே செவிமடுத்தவள்

முழு அறுபதாம் தோட்டத்துக்கும்

அம்மா அவள்

பாட்டியவள்

எண்பத்தைந்து வருடங்களாக

துயரத்தை மட்டுமே அனுபவித்திருந்தாலும்

விழிகளிலிருந்து ஒரு துளிக் கண்ணீர் வழியவிடாது

எந்த நோய் நொடியும் தீண்டிடாது

ஒரு மலை, ஒரு பெருவிருட்சம் போன்றிருந்த

"ரத்து மார்கரெட் நோனா"

வீட்டுக்குள்ளே வந்துபோகும்

எவர் குறித்தும் அக்கறையற்று

சிறிய வரவேற்பறையின் மத்தியில்

மாமரப் பலகையால் செய்த

பெட்டியில் உறங்குகிறாள்

தன் பாட்டில் சுதந்திரமாக

ஓரிடத்திலிருந்து

மாஜரீன் பூசப்பட்ட பாண்துண்டுகளைக் கொண்டு வருகையில்

மற்றோர் இடத்திலிருந்து கொண்டுவருவர்

தேனீரையும் பிஸ்கட்டையும்

ஒரே வீடு ஒரே குடும்பமென

எல்லா விழிகளிலும் கண்ணீரேந்தி

ஒன்றாக எல்லோருமே விழித்திருப்பார்கள்

இன்று  அறுபதாம் தோட்டத்தில்

மூலம் - சஜீவனீ கஸ்தூரி ஆரச்சி (சிங்கள மொழி மூலம்)

தமிழில் - எம். ரிஷான் ஷெரீப்

நன்றி
# மகுடம் - கலை இலக்கிய இதழ் 04
# உயிர்மை
# நவீன விருட்சம்
# திண்ணை
# பதிவுகள்

மட்டக்களப்பில் வைத்து...

தென்றல் வீச மறந்த கணப் பொழுதில்…

களப்பில் எப்போதேனும் அலையெழும்.
வேதனை மிகுந்த மீனொன்று மேலெழுந்து
நெஞ்சில் அடித்தழுது
தடதடவென்று செட்டைகளை அசைத்து
வாலால் நடந்தபடி தன் துயரத்தைச் சத்தமிட்டரற்றி
நீரில் வீழ்ந்து மறைந்து போகும் – அதுவும்
உறுதியான கணமொன்றில் மாத்திரமே

 தூரக் கரைதனில் நெளியும் எல்லா ஒளிப் புள்ளிகளும்
களப்பு நீரில் நீண்ட தம் வெளிச்ச ரேகைகளை வரையும்.

கல்லடிப்பாலம்
அரண் போல உயர்ந்து எழுந்தாலும்
தன் தலை கவிழ்ந்து விழி புதைத்து
புன்னகைக்க மறந்து துயர் தாங்கும்
ஓர் தந்தையைப் போல

சிந்தனை மறந்த வாகனங்கள்
பாலத்தை அவசரமாய்க் கடந்து செல்லும்
அர்த்தமற்ற தம் வெளிச்சங்களை
களப்பின் மீது நீண்ட கோடுகளாய்த் தீட்டி

இந்தக் களப்பு அம்மாவைப் போன்றது.
ஆழ்ந்த விழிகளால் மெளனித்து
எல்லாத் துயரங்களையும் தாங்கும்
முகத்தில் அலையெழுப்பும் தென்றலுக்குப் புன்னகைக்கும்
எல்லா ஒளிக்கோடுகளையும் கலக்கும் இணைக்கும்
களப்பின் மார்பு அலைகளையும் சுழிகளையும் உயிர்ப்பிக்கும்.

புத்தரின் நினைவெழும் நிக்கினி போயா கூட – வெறும்
சுண்ணாம்பாய்க் களத்தினுள் கரைகிறது,
புத்தபிரான் சொர்க்கம் நுழைந்த பினர பௌர்ணமியும் – கடும்
இருளாயே இங்கு விடிகிறது.

வசந்தம் உதயமானாலும் உதிக்க மறக்கிறதா சூரியன்?
இது கிழக்கு!

- மஞ்சுள வெடிவர்தன
தமிழில் – ஃபஹீமாஜஹான்

நன்றி
# மகுடம் இதழ் - 03
# எதுவரை
# திண்ணை

நவீன தோட்டிகள்

 

'இங்கும் அதே தமிழன்தான்
அங்கும் இதே தமிழன்தான்'
கூரிய பார்வைகளும்
குற்றச்சாட்டுகளும்
குத்தும் ஊசிமுனைகளும்
முடிவற்றவை

தலைக்கு மேலே சூரியனும்
நோயுற்ற தீக் காற்றும்
கொதிக்கச் செய்கிறது குருதியை.
பரம்பரை வழித் திண்ணையும்
செந்தணலாய்ச் சுடுகிறது

காகங்கள் வரிசையாக எச்சமிடுகின்றன
எச்சங்களை விற்றும் பிழைப்பவர்கள்
'இங்கும் அதே தமிழன்தான்
அங்கும் இதே தமிழன்தான்'
என்கின்றனர்

- விஜய நந்தன பெரேரா
தமிழில் - எம்.ரிஷான் ஷெரீப்